VUSLAT KEMAL POLAT

“İnsana rağmen, insanlar için.”

Sonra bir kalem ve kağıdın yanına terk edildim.

Yaşın bir önemi yok ki söyleyeyim.

Gözyaşları her yaşta aynı akıyor ne de olsa.

Acıyan ruhuma teselli olsun diye kalemimin yanına uzandım.

Kağıda dokunmaya çalıştım titreyen ellerimle.

Ve insanlara sevgim kaybolmasın, nefret doğmasın diye; kendi yangınımdan ve yalnızlığımdan bir cümle yarattım:

“İnsana rağmen, insanlar için.”

Kaçmak için değil bu koşu, varmam gerek!

Hayata, yanlış düğümlenmiş insanları çözmem; kalbinin yerini unutanlara varıp onlara yerini göstermem gerek.

Bak işte, kirpiklerinin etrafında göller oluşuyor insanlarımın; onlar boğulmadan yetişmem gerek.

Umut, kendini sahipsiz hissetmesin diye ona varmam gerek.

Sen kalabilirsin istersen; ama benim koşarak gitmem ve varmam gerek!

Vuslat Kemal Polat

Sırtım boşluğa geldiğinde, İstanbul’un artık arkamda olmadığını hissettim. Hikâyem artık bitmişti.

Koca şehir kendini, önce bir kartpostala, sonra bir anıya ve ardından bir boşluğa çevirmişti.

Bütün başarılarımı bir çöp poşetine, hayallerimi ise boğazın derinliklerine fırlatarak gitmişti İstanbul.

Her tepesinde ayrı yeminler ettiğim bu şehir, bana miras olarak üç kelime, umut olarak da bir soru bırakarak gitmişti.

Etiketler